نه اینکه
چون رسد
هجوم دست های گرم
به تن ِ برهنه ء نوشته  ها
رم از کتاب می کنند!!!
گریز ِ دل سپرده ء سوال های گنگ
از آن شریر˚ چشمکان ِ خیره سر
دم از جواب می زنند!

پیرهن  ها  

به شوق آغوش های باد

خیس ، روی بند های سخت ، می شوند !

پاک هاشان

بی  بوسه های گرم  گیره  ها

پرواز نمی کنند!

پرباز نمی شوند!!

ریشه هایم در خاک نیست!

انگار سوی رفتن می روم !

در من و

با من

همه ˚ پیچیدگی!

رقص من

تابیده بر

چرخندگی !

آرام و عاشق تر از همیشه بادها!

به گمانم

ریشه هایم در خاک نیست !

با و به هو:

.

.

.

.

.

اتاق . روز . داخلی

میم : من عزا دار هستم ! مگر نمی بینید؟
طا : شما فقط تنهاهستید!
میم : من تنها نیستم !

طا : رنگ از صورتتان پریده است !

میم : زنگ؟ بله ! هنوز صدایش زنگ می زند در گوشم ! هنوز می شنوم !
طا : مدت هاست غذا نخورده اید !

میم : سیرم ! سیرم از هر آنچه شما گرسنه ء آنید!

طا : می لرزید!
میم : تب دارم !
میم با قدم های بلند از طا دور می شود و به آن سوی اتاق می رود ؛ با صدائی خسته و نا امید ؛
میم : من عزادار هستم ! مگر نمی بینید؟ مگر نمی بینید این رخت سیاه را در بر من ؟
طا : این رخت سفید است !

میم : چقدر بگریم؟
طا : اشکی نمی بینم !

میم : من از این سیاهی می ترسم !

طا : اینجا روشن است !

میم : دروغ ، دروغ ، دروغ ! آزارم می دهید ! شما ! شما غریبه ها ! من عزا دار هستم ! مگر نمی بینید؟
طا : شما فقط تنها هستید!
میم : تنها نیستم !من او را حس می کنم ! او هست ! من او را می شناسم !خیلی وقت ها می فهمم گرمای دستانش را روی شانه هایم ! و هرم نفس هایش را بر صورتم ! درست ، درست مثل حالا !
طا مبهوت ایستاده درمقابل ش و خیره به چشمان سرد و بی روح ش می نگرد ؛ با صدائی خسته و نا امید ؛
طا : این
فقط
دستان
من است ؛

آمدم

بود!

بودم

بود!

رفتم

بود!

زمانی نمانده بود
به رسیدن
عصاره جانی به جان دیگری
جانش بر فت و
عصاره بی جسد
شد

من سوال می کنم ،کجام؟

مغبون ِ یکتای ِ فرصت ست !

آب را کشیده بخوانید و بنویسید؛

نان را کوتاه بخوانید و ننویسید؛

.

.

.

.

مادر آب دارد؛

بابا نان ندارد؛

مادر آب داد؛

.

.

.

.

آن مرد با ابر نمی آید؛

ستاره ها از آسمان نمی ریزند؛

آسمان دو نیم نمی شود؛

کوه ها راه نمی روند؛

.

.

.

.

.

یک مرد در چاه نمی ماند؛

ببینید !
این حال ش بد است !
خودش می گوید!
من که نمی دانم !
بی حال بود!
نفس نداشت انگار
من راه نفس را باز کردم
راه دیگری هم بسته بود؛

دست هایم روی سینه ش
سنگین می شد و نمی شد!
در حال
دستم در میان قفسه سینه اش
فرو رفت و گیر کرد!
قلبش در دستم بود!
حال رسید!
خودش می گوید !
من که نمی دانم!

اینجا
تاریک ست و مرطوب
اینطور بهترست انگار!؛
دخمه !
کلاف های رنگی
بی نوبت
با نوبت
می آیند
که من
برسانم شان به جائی
خود ِ دار شاید ؛
محکم بمانند آویزان ِ تارها
و ببــُرم با تیغ
آرزوی رفتن شان را ؛
تا
نقشی شوند
که
مردم
دوست تر می دارند !؛
حلقه ، حلقه ، حلقه
گره ، گره ، گره
انگار
جانم را گره می زنم
به قالی؛
تنم را به دار؛
نقش می شوم
همان نقشی
که مردم
دوست تر می دارند ؛
حالا می شود که
روز بعد
مرد همسایه بیاید
من و قالی م را
یک جا بخرد !؛
و
من
هنوز می بافم
از این دخمه
به آن دخمه ؛

خط شب

خط خواب

این خطوط پر جواب

بی صدا

با سکوت

در حجاب

می برد

به این

شد ˚ آن پدید ِ جان ِ ما

همراه شو

با بوسه های نرم شب

بر روی چشمانت

که باز

باید به گاه صبح ها

با آن نگاه ِ روزهای بی حیا

خیره خیره

تا به شب

موسیقی آغاز را

در گوش تو

نجوا کند !

این چشم ها در قعر شب

باید به انفاس ِ نفس چشمی

به راهی باز بود!

ورنه این عمق ِ خموشی

بی هم نظر

تا بی کجا پرواز بود؟!

حتی قبل از اینکه به دنیا بیاید

عاشقش بودم

پسر ِ من!

به دنبال همسرم

نبودم

حتی قبل از اینکه به دنیا بیاید

آینه زبان تازه ایست

باید که دیدن ش؛

رویم به روبرو ست

پشتم به پشت سر؛

می بینم ش ولی

هر آنچه رو به پشت

از آینه دیدنی ست؛

آن ناعبور ِ کس

آن بهترین طریق

از حد فاصل ِ گنگ اتاق ها؛

آن زنگ دار ِ خواب

ساکت

و

بی رمق

بی حس به التماس درد این نگاه ؛

آن بعض پر غضب

از اثاثه ای

که در انتظار پریدن اند؛

و مشت بادها به سینه هرچه پرده بود؛

و نگاه عاشقانه تر از همیشه آن سقف

با زمین ؛

و صدای ساعتی که نمرده می زد و

به ناگاه

مــُــــرد!

.

.

.

.

ســَرَم را به سرت من می گذارم ؛ آه ؛

پیشانی ام انگار آرام ، تر می شود؛

بگو با من ؛

تو سردی یا که من

تب دارم امروز؟!؟

صدایم را از این بغض دل˚ آلود

به گوش نقره فامت می رسانم

من این آهسته گفتن های خود را

برایت تا همیشه

دوست دارم

و آن مه ˚بوسه های خوش˚ نفس را؛

و چشمان خمارم را که انگار

مرا از تو به خود وامی رساند؛

و

من در عمق آن مردمک ِچشم

هزاران مرد را می بینم انگار؛

هزاران دست از سویت دراز است

من آن دستان همه از تو بگیرم

برای دست های دوست داران

برای شدْ آغازان و پایان های بعدی

از آن خود تا خدای ِ خوب ِ داستان

آمدم
بودی
شدیم
ماندیم
بودم
آمدی
شدیم
ماندیم